Prace Urszuli Sliz i Tobiasa Stengela prezentowane są w Starej Remizie Strażackiej w Loschwitz. Oboje artyści – Urszula Sliz i Tobias Stengel – poznali się podczas wystawy w Polsce, odkrywając przy tej okazji swoje artystyczne pokrewieństwo. Wychodząc z różnych perspektyw i odmiennych podejść, wielokrotnie dochodzili do podobnych wniosków estetycznych. Teraz oboje prezentują swoje najnowsze prace we wspólnej wystawie w Starej Remizie Strażackiej w Loschwitz, pod tytułem „Geometria niepokoju". Zaprojektowana dialogicznie, stanowi ona dzieło sztuki totalnej o wysokiej wartości artystycznej. Oboje preferują zabawę płaszczyzną i formą, w której poprzez nakładania warstw powstają kolejne przezroczyste poziomy obrazu. Sztuka jako język wizualny służy tu jako środek porozumienia wykraczający poza werbalne bariery językowe. Podstawą i inspiracją ich pracy są matematyka, fizyka i filozofia. Oboje fascynuje bezcelowość sztuki, swobodna gra. Pochodząca z Wrocławia Urszula Sliz stawia w centrum swoich obrazów akrylowych konstruktywno-geometryczny sposób wyrazu – geometryczne formy i płaszczyzny, zakrzywione i przerwane linie, o które zmaga się w długim procesie twórczym, nieustannie włączając w to, co emocjonalne i nieprzeniknione. W przesyconych znakami formach osiąga poprzez kombinacje i przenikania folii barwnych wieloznaczne, dwuwymiarowe dzieło sztuki o wielkiej głębi emocjonalnej. Obraz tablicowy z serii „Fermiony" (2016) bawi się spontaniczną ingerencją z dwóch stron w czarną płaszczyznę, która działa jak gest i nawiązuje do precyzji „Czarnego kwadratu" Kazimierza Malewicza, interpretując go i przekształcając. Poprzez zakłócenie lub deformację rytmu obrazu wyrażone zostaje poruszenie uczuć lub nastroju. Natura i geometria spotykają się, odbijają w artystycznym „ja". Tego rodzaju nieregularności ożywiają każdy obraz, składając się ponownie w harmoniczną całość. „Abstrakcja nie zamienia się w symbole, lecz spotyka się z pamięcią o znaczeniu pojęć" – pisze artystka w katalogu z 2020 roku. Quasi-językowy charakter jej obrazów ujawnia poszukiwanie porządku w kosmicznym chaosie, stopniowe dążenie do równowagi i harmonii w dziele sztuki, które może być odczytane przez widza. „Subiektywnymi badaniami" (S. Greinke) Tobias Stengel wypełnia swoje liczne szkicowniki, przygotowując w nich swoje prace – zwłaszcza te poświęcone „złotemu podziałowi", który od starożytności i antycznej matematyki stosowany jest jako podstawa kompozycji artystycznych. Forma i liczba są ze sobą bezpośrednio powiązane. Matematyka staje się przedmiotem badań estetycznych – piękno wzoru lub figury geometrycznej, jak sześcian. W swoich rysunkach notuje geometryczno-przestrzenne zależności, jak w pracy „Złoty podział" (kredka, 2016) – dziesięciokącie, w który Stengel harmonijnie wkomponował kwadraty i trapezy, wywołując skojarzenia z kryształicznymi strukturami. Jego osobliwe rzeźby z naturalnego gipsu korespondują z sudoku liczbowo-literowymi i podążają za procesem matematycznym: te same cyfry lub litery łączone są liniami tworzącymi rzut jego rzeźb, które warstwowo piętrzą się i przesuwają ku górze jako formy przestrzenne. Rozmieszczone w przestrzeni, jako archaiczne, figuratywne solit tworzą silne wrażenie medytacyjne, wywoływane przez spokój i strukturalne uporządkowanie rzeźby.