Rejestruje widzialną rzeczywistość, w której właściwości obiektów, ich elementy składowe oraz szczegóły zostały podporządkowane zasadzie spójności i przejrzystości całej kompozycji. Istnienie zależności ukazane jest jako istotna cecha światopoglądu. Ludzki umysł przezwycięża dysonans poznawczy, wybierając znajomy świat — lecz poza nim istnieją również inne. Zapuszczanie się w nie rodzi poczucie niepewności, skłaniając do spojrzenia na rzeczywistość z odmiennej perspektywy.

Zgodnie z koncepcją artystki, nieznane lub pozornie nierozpoznawalne miejsca odnalezione w pejzażu miejskim prezentowane są dwudzielnie. Pierwsza część opiera się na układzie płaszczyzn przynależnych ludzkiej sferze działania, druga zaś — na półokrągłych krzywych podporządkowanych prawom natury.

Szczególnie frapująca jest niejednoznaczność. W zależności od kąta patrzenia odbiór obrazu ulega zmianie. Przezroczystość wielu warstw materiałów prowadzi do zatracenia ich właściwości i wytwarza odwrócony efekt pozornej przejrzystości, który przekształca sens wypowiedzi — rysunków z plamami. Wyraz wizualny ujmowany jest w skali mikro i makro, jak gdyby preparat umieszczono pod mikroskopem, by obserwować jego najsubtelniejsze szczegóły. Abstrakcja nie przekształca się w symbole, lecz dotyka pamięci o tym, co różne pojęcia mogą oznaczać.

Prezentowane prace powstały w systemie laboratoryjnym. Spójność cyklu wynika z leżącej u jego podstaw koncepcji — choć na pierwszy rzut oka poszczególne realizacje sprawiają wrażenie powstałych w bardzo zróżnicowany sposób. Uważny widz odkryje jednak elementy wiążące je w koherentną całość.

Zestawienie błyszczącej lub matowej powierzchni folii z ekspresyjnym rysunkiem, użycie fotografii pozbawionej swojej podstawowej funkcji — bycia nośnikiem rejestrującym obraz rzeczywistości — w połączeniu ze srebrnym aluminiowym tłem, odsyła do treści artystycznej wypowiedzi. Zamierzony efekt końcowy nie ma charakteru estetycznego.

Urszula Śliz©, Wrocław 2019