Istnieje historyczny związek między obrazem fotograficznym a przestrzenią rekreacyjną w społeczeństwie zachodnim. Od koncepcji urlopu po współczesne idee podróżowania po świecie, rekreacja i fotografia są nowoczesnymi bliźniakami. Od czasu swojego wynalezienia fotografia zaczęła być kojarzona z podróżowaniem – od tradycyjnej fotografii krajobrazowej Ansela Adamsa fotografującego w Parku Narodowym Yosemite, po amerykańskie „road tripy” współczesnych fotografów, takich jak Stephen Shore. Fotografia była używana do utrwalania tych przestrzeni rekreacyjnych. Idea tego, gdzie i jak spędzamy „wolny czas” – sam w sobie stosunkowo nowy koncept – stanowiła bogate źródło tworzenia obrazów, zarówno przez samych turystów za pomocą ich własnych zdjęć i pocztówek, jak i przez fotografów pragnących uchwycić ten rytuał.

Jednocześnie fotografia była wykorzystywana do tworzenia mitu, na którym opiera się przemysł turystyczny. Marzenie o opuszczonej plaży lub ekscytującym mieście przedstawionym w folderach wakacyjnych nieuchronnie zostanie rozbite w drobny mak przez autobus niemieckich turystów, który się pojawi. Naszymi aparatami wycinamy wtedy tych turystów i inne niechciane elementy, aby odtworzyć wykreowane wyobrażenie „raju”, które nam sprzedano. Tworzymy własny raj, własne wspomnienia – niezależnie od tego, jak bardzo mogą być zgodne z rzeczywistością.

Fotograf Martin Parr, znany z przysłowiowego trzymania lustra, by pokazać nam dziwne rytuały, w których uczestniczymy, wydał książkę zatytułowaną Boring Postcards (2000), przedstawiającą niezwykle banalne, codzienne przestrzenie uchwycone na pocztówkach z lat 60. Był to czas, gdy wysyłanie pocztówek było powszechnym sposobem na oznajmienie „byliśmy tutaj” – nawet jeśli było to najbardziej przyziemne miejsce. Dziś wolelibyśmy pstryknąć zdjęcie telefonem i wysłać je znajomemu, ale to wciąż ten sam rytuał.

Ta historia obrazów związanych z rekreacją rodzi wiele pytań: W jaki sposób fotografia pośredniczy w doświadczaniu miejsc przez turystów i tworzy turystyczne geografie? Jak wchodzimy w interakcję z tymi przestrzeniami w sposób rekreacyjny – od publicznych parków, basenów i placów zabaw w naszych miastach po zorganizowane pakiety wakacyjne w stylu Butlin’s? Jak w ogóle definiujemy dziś przestrzenie rekreacyjne – jako nieskazitelny krajobraz czy przestrzeń luksusu i przepychu? Są to i zawsze były żyzne tereny do refleksji nad kondycją ludzką.

Uczestniczący fotografowie: Dominic Clark, Stephen Connell, Carey Gough, Roger Hopgood, Andrew Jones, Dragana Jurisic, Joe Lang, Marianne Lind, Phillip McArthey, Kerry O’Reilly, Annalise Richter, Urszula Sliz, Paul Sucksmith, Johnny Watton, Stig Weston